Paszporty POLITYKI 2025: nasi laureaci przekłuwają bańki. To twórcy światowego formatu
Nasi laureaci to twórcy światowego formatu, lecz świadomi i czerpiący ze swojego miejsca na tym świecie. Ale i z zaświatów.
Nasi laureaci to twórcy światowego formatu, lecz świadomi i czerpiący ze swojego miejsca na tym świecie. Ale i z zaświatów.
Już po raz 33. wręczyliśmy Paszporty POLITYKI zasłużonym, utalentowanym polskim twórcom. Z ich wypowiedzi na scenie wynika, że robią swoje mimo błyskawicznego rozwoju AI. I w duchu wspólnoty.
Za piosenki i płyty wychowujące całe kolejne pokolenia artystów, za kluczową rolę w działaniach Brygady Kryzys i Tiltu, legendarnych zespołów polskiego punka i nowej fali, za współtworzenie naszego kanonu muzyki buntowniczej i antysystemowej, ale i wieczną nadzieję, że „jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie”.
Za pewność w kreowaniu intymnej atmosfery i odważne spojrzenie w kierunku metafizyki, za czuły i nieoczywisty portret młodego pokolenia uwikłanego w skomplikowane relacje rodzinne w filmie „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”.
Za znakomitą literacko opowieść o wędrówkach w czasie i przestrzeni w książce „Drugie życie Czarnego Kota”. Za przygodową i poruszającą historię o spotkaniach i pożegnaniach, ale przede wszystkim o trwaniu tego, co jest wokół nas.
Za teatr nowoczesny formalnie, realizowany z rozmachem i wciągający, z ducha psychoterapeutyczny, ale niepozbawiony poczucia humoru i dystansu.
Za sztukę, która ciekawie łączy intelektualne poszukiwania z podszytymi tajemnicą emocjami. Za udaną próbę stworzenia malarstwa osobnego, wyróżniającego się nie spektakularnością, ale intymnym dialogiem z odbiorcą.
Za wyobraźnię i oryginalność, podążanie ku masowej publiczności własną drogą i stworzenie nowoczesnej wizji muzycznej czerpiącej z tradycji.
Za niezwykłą umiejętność angażowania słuchaczy, za kreowanie wyjątkowego brzmienia i za pokazanie, jak blisko dziś od kompozycji do reżyserii dźwięku.
Za stawianie ważnych i nowatorskich w formie pytań o istotę tożsamości, a także rolę i znaczenie przypadku, bo w czasach gwałtownych zmian świadomość tego, skąd, dlaczego i dokąd zmierzamy, jest szczególnie istotna. Za grę wideo „The Alters”.
Za umiejętność połączenia lekkości istnienia z uśmiechniętą melancholią utkaną w mazurkach Chopina. Zwycięską laudację przesłała Bożena Kotowicz z Krakowa, dziękujemy!
Jej dzieła to gra z czasem, ale też z zależnościami między dźwiękiem i ruchem.
Jej wszechstronny repertuar rozciąga się od baroku i oper Mozarta aż po dzieła Krzysztofa Pendereckiego.
Yehuda na estradzie sprawia wrażenie, jakby trema była mu całkowicie obca, słynne już stały się jego spojrzenia w stronę publiczności przed rozpoczęciem gry.
Bodaj najciekawsza polska wariacja na temat legend arturiańskich od czasów wiedźmińskiej sagi Sapkowskiego.
Portal zbioryspołeczne.pl – za który nominujemy CAS do Paszportu – integruje zasoby, umożliwiając każdemu zainteresowanemu dostęp.
W projektowaniu Tomasz Kisilewicz stawia na połączenie głębi mechanicznej z głębią narracyjną, traktuje gry jako coś więcej niż interaktywny film czy książkę.
„Wyrok” zaskakuje na tle współczesnej polskiej prozy i może przywoływać skojarzenie z prozą wojenną spod znaku Jana Józefa Szczepańskiego czy Jarosława Iwaszkiewicza.
„Krzywda” odsłania oblicze Polski – buzującego tygla narodów i wyznań, wstrząsanego kolejnymi wojnami, rokoszami, zajazdami.
„Drugie życie Czarnego Kota” to książka, w której esej historyczny, felieton i opowieść przyrodnicza łączą się, tworząc niezwykłą, osobistą opowieść.
Rockowa konsekwencja Walusia powoduje, że ze swoimi gitarowymi podkładami i wyrazistą sekcją rytmiczną wyróżnia się na tle innych wykonawców.
Ich sukces pokazał w nowym świetle całe ciekawe środowisko działające na styku tradycji i nowoczesności.
Pianista i kompozytor młodego pokolenia, łączy jazzową wyobraźnię z innowacyjnymi projektami muzycznymi, które przełamują granice między różnymi stylami i formami ekspresji.
Ważną rolę odgrywają u Różyckiego komentarze do prac. Albo te skrócone, w formie tytułu obrazu, albo rozszerzone, w formie jego opisu.
Jej obrazy, delikatne, często pozostające na granicy sztuki przedstawiającej i abstrakcji – są na wskroś współczesne.
Jej ulubionym, stosowanym jeszcze od czasów studenckich i powracającym w różnych pracach materiałem, pozostaje... skarmelizowany cukier.
Jej artystyczna droga rozpoczęła się od form krótkometrażowych, w tym dokumentów. Poetycka forma kontrastuje w jej filmach z prozą życia.
Największym jak dotąd sukcesem Kądzieli jest bijący rekordy popularności serial „1670”. Opowieścią o szlachcicu Janie Pawle zachwycali się niemal wszyscy.
Jako dziecko Eryk Kulm uczył się grać na fortepianie, doskonalił swoje zdolności w szkole muzycznej, ale ostatecznie wybrał aktorstwo.
Urodził się w 1995 r. w białoruskim Nowogródku, jest dramatopisarzem, dramaturgiem i reżyserem o polskich korzeniach.
Tworzy teatr z oddechem i realizacyjnym rozmachem, często zakorzeniony w literaturze, ale też przyglądający się samej sztuce i teatrowi.
W choreografiach lubi zaglądać pod podszewkę schematycznych i konwencjonalnych wyobrażeń kobiecości.
Partner kategorii Scena
Partner kategorii Muzyka Popularna
Partner kategorii Film
Partner kategorii Książka
Partner kategorii Sztuki Wizualne
Partner kategorii Muzyka Poważna
________________
Partner Paszportów POLITYKI 2025
________________
Partner Gali Paszportów POLITYKI 2025
________________
Partner Medialny Paszportów POLITYKI 2025
________________